Таълим соҳасига раҳбар танлаш масаласи кун тартибига чиққанда, кўпчилик соф академик ёки назариётчи кадрларни кутган бўлиши мумкин. Аммо бугун тизимга фақат дастур ёзадиган эмас, уни ҳимоя қила оладиган ва ислоҳотларни охиригача етказадиган одам керак эди.
Эркинжон Турдимовнинг бу лавозимга келиши тасодиф эмас — бу соҳадаги энг оғриқли нуқталарга берилган стратегик жавоб.
Бу қарор ортида турган асосий омиллар:
—Соҳа обрўси ва ўқитувчи қадри:
Йиллар давомида таълим тизими энг кўп танқид қилинадиган, аммо энг кам ҳимояланган бўғин бўлиб қолди. Турдимовнинг бошқарув услуби ва халқ орасидаги қатъий имижи биринчи навбатда соҳанинг йўқотилган вазнини, муаллим ва олимнинг жамиятдаги ўрнини қайтаришга хизмат қилади.
—Ташқи аралашувларга нуқта қўйиш: Сир эмас, мактаб ва олийгоҳлар узоқ вақт давомида ҳар ким ўз манфаати ёки тадбири учун ишлатадиган «ёрдамчи куч»га айланиб қолган эди. Бундай тизимсизликни тўхтатиш учун ҳар қандай маҳаллий босим ва «тепадан» келадиган норасмий топшириқларга очиқчасига «йўқ» дея оладиган сиёсий ирода керак.
—Босимларга муносиб жавоб: Ҳар қандай чуқур ислоҳот эски тизим манфаатдорларининг қаршилигига учрайди. Эркинжон Турдимов турли вилоятлардаги раҳбарлик фаолияти давомида мураккаб вазиятларда муросасиз қарорлар қабул қила олиши, коррупция ва бюрократияга қарши кескин позицияси билан танилган. Таълимга айнан шундай иммунитет зарур эди.
Бугун таълим соҳасига шунчаки мутахассис эмас, тизимни ҳимоя қилувчи «қалқон» ва ўз сўзига эга қатъиятли ижрочи керак эди.
Турдимов тайинлови — таълимни иккинчи даражали соҳадан давлатнинг ҳақиқий устунига айлантириш йўлидаги жиддий сигнал